Świat w płomieniach. Iran, 1963 rok. Czterdziestoletnie Stefania i Elżbieta wiodą pozornie szczęśliwe życie u boku mężów. Podjęły decyzje, które miały wreszcie zapewnić im spokój, ale te nadzieje okazały się płonne. Niezagojone rany, niewybaczone winy, niewyleczone traumy coraz silniej zatruwają codzienność kobiet. Persepolis to jedno z miast starożytnej Grecji, którego ruiny można dziś podziwiać w Iranie. Podwaliny pod nie położył Dariusz I, jednak rozwinął je i rozbudował Kserkses I, władca z dynastii Achemenidów. Ruiny, udostępnione dla zwiedzających, znajdują się około 70 km od irańskiego miasta Sziraz. Wybierz któryś z naszych obiektów w ponad 85 000 miejsc na całym świecie. Lokalizacje wynajmu samochodów w Iranie | Booking.com Wynajmij samochód w niskiej cenie w jednej z wielu lokalizacji w Iranie na Booking.com Elity Balochów w Iranie: Demografia, kultura i polityka (1979-2019) (Polish Edition) [Taheri, Ahmad Reza] on Amazon.com. *FREE* shipping on qualifying offers. Elity Pierwsza książka z serii Powojnie Jak Moskwa oszukała Zachód w 1945 roku jest dostępna na stronie: https://powojnie.sklep.pl#historia #PowojnieCześć! W ty Tirana, Albania - ceny, koszty podróży i zakwaterowania 2023 ☕ Ceny w restauracji ⚖ Ceny jedzenia w supermarkecie Koszt zakwaterowania Ceny transportu i paliwa Ceny sportu i rozrywki Tirana - ceny w restauracjach koszt żywności napojów transportu paliwa apartamentów hoteli artykułów spożywczch odzieży, waluta - tirana 10. Język w Iranie Językiem urzędowym jest perski. Jednak wśród młodszego pokolenia coraz bardziej popularny staje się język angielski pomimo ogólnej niechęci do USA. 11. Bezpieczeństwo w Iranie Iran to bezpieczny kraj pomimo, że wielu osobom wydaję się to nieprawdopodobne. Ambasada RP odradza jedynie podróżowanie wzdłuż Miasto Iranu według ludności. Ranga Transkrypcja perski Spis powszechny 1986 Spis ludności. 1991 Spis ludności. 1996 Ceny w Iranie. Waluta. Walutą obowiązującą w Iranie jest 1 Rial (100 dinarów). W handlu używa się również jednostki zwanej o nazwie ‘toman’, która równa jest 10 rialom. W obiegu dostępne są monety: 50, 100, 250, 500 riali oraz banknoty o nominałach: 100, 200, 500, 1000, 2000, 5000, 10000, 20000, 50000 riali. Przykładowe ceny Co nosić w Iranie (2019) Tradycyjne kurdyjskie ubrania. Irańskie kobiety i Dress Code dla kobiet w Iranie. Kobiety w Iranie muszą zawsze nosić długi płaszcz / tunikę nad swoimi zwykłymi ubraniami i są zobowiązane do zakrycia głowy chustą. Takie jest prawo, i to nie tylko dla kobiet. xwixkL. Shirazfrancuska odmiana czerwonych winogron uprawianych głównie ... – miasto w Iranie i nazwa szczepu winogron. To przypadkowa zbieżność nazw, czy należy doszukiwać się między nimi jakiś związków? Spróbujmy oddzielić fakty od mitów. Shiraz to miasto, którego początki sięgają trzeciego tysiąclecia Założone zostało na płaskowyżu ukrytym pośród szczytów południowego łańcucha gór Zagros i do dziś jest jednym z najważniejszych miast Iranu. Shiraz zaś – tym razem pisany małą literą – to „nowoświatowe” określenie na francuski szczep syrahfrancuska odmiana czerwonych winogron uprawianych głównie ..., który za swoją kolebkę ma Dolinę Rodanu. W Półksiężycu Irański, wcześniej perski, a jeszcze przedtem elamicki Shiraz prawie od początku istnienia był miejscem, gdzie uprawiano winoroślVitis vinifera.. i wytwarzano sławione przez perskich poetów winonapój uzyskiwany na drodze całkowitej lub częściowej fer... (...). Stąd łączenie współczesnej nazwy szczepu z perskim miastem wydaje się uzasadnione. Niech to jednak będzie od razu jasne: Shiraz i shiraz nie mają ze sobą nic wspólnego. Dzień, w którym powstało pierwsze na Bliskim Wschodzie wino, nigdy nie zostanie określony, zresztą z pewnością nie byłaby to jedna, konkretna data. Winorośl rozpowszechniła się na obszarze tak zwanego Żyznego Półksiężyca obejmującego dzisiejszą północną Syrię, zahaczającego o góry Taurus i Kaukaz, Mezopotamię i przedgórza gór Zagros. Tam też powstały pierwsze w dziejach ludzkości cywilizacje. Gdzieś, kiedyś, ktoś zapomniał o zebranych gronach, które w panującej w tamtym klimacie wysokiej temperaturze zaczęły fermentować, i tak zapewne powstało wino. Obecność wina w najdawniejszych czasach, kilka tysięcy lat przed początkiem naszej ery, potwierdza analiza osadów zachowanych we wnętrzu odnalezionych przez archeologów naczyń ceramicznych. Księgi winnic nie istniały wtedy nawet w formie klinów odciśniętych na glinianych tabliczkach, dlatego starodawne skorupy z ledwie wyraźnym nalotem są dla nas jedynym zachowanym wpisem w rejestrze. Za pomocą analiz chemicznych wykryto w tym osadzie obecność kwasu winowego. W przyrodzie substancja ta występuje najobficiej w winogronach i wyciśniętym z nich soku. Badania te nie pozwalają precyzyjne określić, z jakiego rodzaju winorośli wyrabiano wino, trudno jednak sądzić, by był to jakikolwiek ze znanych nam obecnie szczepów. Jedno jest pewne – była to Vitis vinifera(łac.) winorośl winorodna; nazwa botaniczna: Vitis vinifer... (...). Shiraz wielką vinopolią Tego rodzaju znaleziska znane są z wielu stanowisk archeologicznych na terenie dzisiejszego Iranu. Z okolic Shirazu pochodzą jedne z najstarszych, potwierdzonych dowodów na produkcję wina na Bliskim Wschodzie. Resztki wina w postaci osadu z kwasu winowego znaleziono na naczyniu datowanym na V tysiąclecie Podobne naczynia, datowane na 3500–3100 rok odkryto w Godin Tepe położonym u podnóża gór Zagros w zachodnim Iranie. Dużą liczbę naczyń na wino odkopano też w Suzie, stolicy starożytnego państwa Elam, która była jednym z najważniejszych miast w następujących po elamickim okresach – staroperskim, partyjskim, sasanidzkim i perskim. To właśnie kupcy z Suzy już na początku II tysiąclecia rozpoczęli handel z rozwijającym się w południowym Zagrosie Shirazem. W źródłach pisanych dowody na związki Shirazu z produkcją wina pochodzą jednak dopiero z okresu staroperskiego (ok. 550–330 Na dwór władców Persji w Ekbatanie, a potem w sławnym Persepolis sprowadzano stamtąd duże ilości wina, które było opisywane jako najlepsze w całym imperium. Shiraz stał się stolicą perskiego winiarstwa, perskim Bordeaux. W okresie sasanidzkim (ok. III–VII wieku gdy religią panującą był zoroastrianizm, wino wykorzystywano podczas ceremonii religijnych. Po podboju arabskim miasto na pewien czas podupadło, by powrócić w IX wieku ponownie jako miejsce wyrobu najlepszych win całego Bliskiego Wschodu. Nie wszyscy mieszkańcy przeszli na islam i pomimo uciążliwych restrykcji oraz dyskryminacji pozostali przy zoroastranizmie oraz chrześcijaństwie, a tym samym nie wzbraniali się przed winem. Ale nawet muzułmanie pijali wówczas zakazany owoc – w Bagdadzie, stolicy imperium Abbasydów, lało się ono szerokim strumieniem. Od XVII wieku Persję zaczęli odwiedzać na szerszą skalę zachodni podróżnicy, głównie Francuzi i Anglicy, którzy pozostawili po sobie pamiętniki i opisy wojaży, w nich zaś napotkać można wzmianki o perskich winach. Jean-Baptiste Tavernier (1605–1689), francuski pionier eksploracji Bliskiego Wschodu, napisał: „Wino z Shirazu cieszy się największą popularnością zarówno wśród mieszkańców Persji, jak i ich sąsiadów. Ma ono jakość starego sherry i jest znakomitym napojem”. Thomas Herbert (1606–1682) zaś, angielski ambasador na dworze szacha, twierdził, że „nigdzie na świecie nie ma lepszego wina niż w Shirazie”. Słodkiewino o dużej zawartości cukru naturalnego lub dodanego.. i wytrawneokreślenie wina, w którym, teoretycznie, cały cukier na d... Wino z Shirazu było koloru białego (sic!). Tak twierdzili w swoich relacjach podróżnicy, nie szczędząc mu superlatyw. Z relacji brytyjskiego lekarza Willsa z lat 70. XIX wieku wynika, że produkowano tam dwa podstawowe rodzaje białego wina. Jedno było słodkie i wyraźnie owocowe, oddzielone od skórek i szypułek zaraz po zakończeniu fermentacji, przeznaczone do dłuższego przechowywania. Drugi rodzaj był bardziej wytrawnyokreślenie wina, w którym, teoretycznie, cały cukier na d... i przeznaczony do wypicia w ciągu roku. Doktor Wills zdecydowanie preferował wina słodkie i im poświęcił znacznie więcej uwagi, opisując ich wyrafinowany bukiet z wyraźnymi nutami orzechowymi. Są też relacje, w których wymienia się wina wyrabiane z gron suszonych na słońcu. Perskie wina były dostępne nie tylko dla podróżników i ambasadorów, ale też dla nabywców europejskich, oczywiście wyposażonych w odpowiednio zasobną szkatułę. Hugh Johnson uważa, że importowane drogą morską shiraskie wino w butelkach owiniętych w słomę i zamkniętych w drewnianych skrzyneczkach było pierwszym w branży winiarskiej przykładem masowego zastosowania szklanych pojemników do transportu i dystrybucji wina. Wspomniany już Jean-Baptiste Tavernier zapisał natomiast, że rocznik 1666 był tak wyrafinowany, że szach łaskawie zezwolił kupcom francuskim, angielskim, holenderskim i portugalskim zakupić te same ilości wina z tego rocznika, które zwykle były zarezerwowane wyłącznie na potrzeby pałacu. Chyba warto więc pytać w sklepach o ten rocznik… Francuskie apelacje Jak widać, w tej historii nie ma jak dotąd nawet wzmianki o Dolinie Rodanu i związkach z jakimkolwiek francuskim szczepem winogron. Najwcześniejszą notatką są pisma historiografów rzymskich. Pliniusz Starszy (23/4–79 pisze o winach z Taburnum, Sotanum i Helvicum. Były to trzy „apelacje” z okolic Vienny, miasta istniejącego do dziś w rejonie Doliny Rodanu. Szczep, który tam uprawiano, Pliniusz nazywa allobroga od nazwy ludu celtyckiego zamieszkującego tamte tereny. Miał on dawać intensywnie granatowe, prawie czarne owoce, wytrzymałe na niską temperaturę. Wino z niego wyrabiane było dumą Allobrogów i osiągało bardzo wysokie ceny. Eksportowano je zarówno do Rzymu, jak i do Brytanii. Nic o „shirazie” ani o „syrahu” się tu jeszcze jednak nie wspomina. Jest wiele hipotez, legend i pseudonaukowych teorii dotyczących pojawienia się szczepu syrah/shiraz w Dolinie Rodanu. Najwcześniej, bo już około VII wieku mieli się tu z nim pojawić osławieni kupcy – Fenicjanie, którzy sprowadzili go z Persji. Inny przekaz głosi, że cesarz Probus w 280 roku miał go tu zaszczepić z Syrakuz. W średniowieczu zaś, nieznany z imienia krzyżowiec (z niewymienionej z numeru krucjaty) miał odłączyć się od swojego oddziału, by udać się do Persji w celu pozyskania drogocennej sadzonki shiraskiej winorośli, którą miał potem zaszczepić w ojczystej Francji. Legenda nie wyjaśnia jednak, w jaki sposób udało mu się przetrwać tę wycieczkę, kilka tysięcy kilometrów na wschód w kraju wrogów, przez niedostępne pustynie i szczyty górskie. Wszystkie te opowieści opierają się na prostym utożsamianiu nazw Shiraz (a w przypadku cesarza Probusa – Syrakuzy) i syrah/shiraz. Z braku twardych archeologicznych, historycznych lub ampelograficznych dowodów żadna z nich nie mogła zostać potwierdzona. Zagadkę pochodzenia szczepu syrah/shiraz rozwiązano ostatecznie całkiem niedawno. W 1998 roku przeprowadzono badania DNA tego szczepu na uniwersytetach w Davis w USA i Montpellier we Francji. Wykazano w nich, że syrah/shiraz powstał jako naturalna krzyżówka (siewka) lokalnych francuskich szczepów dureza i mondeuse blanche już w czasach nowożytnych. W Iranie w 1979 roku wybuchła rewolucja, która obaliła szacha i dawny ustrój. Nowe władze zakazały zachodnim archeologom prowadzenie dalszych prac, pozostawiając w zawieszeniu wiele projektów badawczych i skazując wiele stanowisk na bezpowrotne zniszczenie. Rok ten oznaczał też kres legalnego handlu winem, wykreślając Iran z winiarskiej mapy świata. Kto wie, jaką konkurencją na rynku mógłby być teraz ten kraj ze swoimi ponad siedmiu tysiącami lat tradycji. Więcej o tym szczepie na: Tajemniczy Pan Syrah Kaszan miał być głównie ucieczką od smogu i tłoku Teheranu. Okazał się całkiem sympatycznym miasteczkiem oferującym po trochu wszystko to, po co jeździ się do Iranu. Znajdziecie tam turkusowe meczety, bajkowe bazary i pałace otoczone perskimi ogrodami. A w niedalekiej odległości od miasta słone jezioro, karawanseraje i pustynię z wielbłądami. Bazar w Kaszanie i inne bazary w Iranie Pamiętam jak kategorycznie odmówiłam wstępu na wielki kryty bazar w Stambule. Odstręczyło mnie ciemne, klaustrofobiczne wnętrze w którym kłębił się nieprzebrany tłum. Na zewnątrz było bardzo gorąco, a co dopiero w środku. W dodatku same sklepy ze złotem. Nudne. Nie wchodzę. Nie i koniec. Jeden z dziedzińców bazaru w Kaszanie Ale bazary w Iranie są inne, nie tak zatłoczone, a na wszystkich z nich można naleźć opustoszałe, melancholijne zaułki, bardzo autentyczne i klimatyczne. Uwielbiałam po nich spacerować, każdy z bazarów był nieco inny, a ten w Kaszanie moim zdaniem najpiękniejszy. Sklepienie bazaru w Kaszanie Sklepienie bazaru w Esfahanie Irańskie bazary to całe kompleksy mieszczące w swoim obrębie nie tylko sklepy i stragany, ale także karawanseraje, łaźnie, meczety i medresy. Bazary zajmują wielki obszar i mają złożoną strukturę. Z alej handlowych wychodzi się na dziedzińce z fontannami. Na tych otwartych zasadzono rośliny, zamieniając je w ogrody, natomiast kryte zwieńczone są sklepieniami o złożonych kształtach i bogatej dekoracji. Dekoracje bazaru w Kermanie Zazwyczaj w najbardziej efektownych lokalizacjach znajdują się sklepy z dywanami. Klasyczne, kwieciste perskie wzory inspirowane są formą czworobocznego ogrodu z rozetą – sadzawką pośrodku, a motywy na wyrobach nomadów mają proste, geometryzowane formy: abstrakcyjne lub nawiązujące do kształtów zwierząt i roślin. Na bazarze w Kaszanie – pan demonstruje, jak działa warsztat tkacki W tradycyjnym układzie bazaru obok siebie egzystują stoiska oferujące podobny asortyment. Są zatem całe aleje sklepów z przyprawami i aromatycznymi olejkami do potraw. Kramy ze słodyczami oferują perskie przysmaki w pięknych opakowaniach: puszkach albo rzeźbionych pudełkach. Istotne, że każde miasto szczyci się innym specjałem. Kaszan słynie z wody różanej, wykorzystywanej zarówno do celów kosmetycznych jak i spożywczych. Aparatura do wytwarzania wody różanej przed sklepem w Kaszanie Przyprawy na bazarze w Kaszanie Dekoracje do muzułmańskich domów Niektóre stoiska są równocześnie warsztatami pracy. Tak często jest w przypadku sklepów z misternie zdobionymi wyrobami metalowymi. Irańskie bazary nie są tylko miejscami handlu, na ich terenie często znajdują się meczety, sale modlitw a nawet groby czczonych duchownych i męczenników. Mauzoleum w obrębie bazaru w Kaszanie Meczet w obrębie bazaru w Kashanie Poza głównym szlakiem Bazary w Kaszanie, Esfahanie czy Szirazie są bardzo efektowne. Ale równie ciekawe były dla mnie targowiska w mniej turystycznych miejscach. Poniżej zdjęcia z Hamedanu. Tu nie sprzedaje się pamiątek i wyszukanych słodyczy, nie ma eleganckich herbaciarni na urokliwych dziedzińcach. Czas płynie leniwie w melancholijnej atmosferze. I jest pan, który gra na drumli. Na dziedzińcu bazaru w Hamedanie Pan grający na drumli na bazarze w Hamedanie Łaźnie sułtana Amira Ahmeda XVI- wieczne łaźnie cieszą się opinią najpiękniejszych w całym Iranie. Składają się z połączonych ze sobą wielobocznych pomieszczeń. Wszystkie wnętrza utrzymane są w biało-błękitnej kolorystyce. Elementami użytymi do dekoracji wnętrz są kafle i koronkowe reliefy rzeźbione w pokrywającej ściany i sufity zaprawie. Jest ona ponoć trwalsza od cementu, a wytwarza się ją z mieszanki wapna z mlekiem, jajkami i mąką sojową. Równie ciekawy jak wnętrze jest dach budowli. Pokryty niewielkimi kopułami wyposażonymi w szafirowe, szklane świetliki sprawia nieco kosmiczne wrażenie. Meczet Agha Bozorg Meczet pochodzi z końca XVIII wieku. Ma harmonijną, symetryczną konstrukcję z wielką, ceglaną kopułą i charakterystyczny „zatopiony” dziedziniec z ogrodem i fontanną. Na dolnym poziomie budynku działa madresa – szkoła koraniczna. Wstęp do meczetu jest darmowy, przy wejściu czekają panie wypożyczające czadory. „Zatopiony” ogród Mój strój do zwiedzania meczetów Widok na Agha Bozorg z okolic Sana Historical Hostel Okolice Kaszanu Aran i Bidgol – mauzoleum Helala Alego Muzułmańskie miejsca kultu w Iranie dzielą się na dwie kategorie: meczety, do których swobodny wstęp mają wszyscy, bez względu na wyznawaną religię i świątynie-mauzolea, gdzie zazwyczaj turyści mogą wchodzić tylko w towarzystwie przewodnika. Porządku pilnują tu bardzo poważni panowie ze śmiesznymi miotełkami, a wewnątrz nie można robić zdjęć aparatem (telefon jest dopuszczalny). Kobiety muszą zakładać wypożyczany przy wejściu czador, który w wersji dla turystek wygląda raczej żenująco: jak kwiecista poszewka na kołdrę. Mauzoleum Helala Alego (syna pierwszego szyickiego imama Alego), które znajduje się kilka kilometrów od Kaszanu można zwiedzać bez asysty przewodnika. Moja czarna sukienka do kostek, do tego chusta i legginsy zostały tam uznane za wystarczająco skromny strój. Budynek świątyni wieńczy turkusowa kopuła otoczona strzelistymi minaretami. Ejwan, czyli monumentalne wejście do głównego pomieszczenia udekorowany jest lustrzanymi taflami. Kopuła i minarety mauzoleum Do mauzoleum wchodzi się przez 2 sale modlitw: osobną dla kobiet i mężczyzn. Grób znajduje się w centralnym pomieszczeniu, dostępnym z obu stron. Otoczony jest ozdobną kratownicą, którą wierni dotykają i całują szepcząc modlitwy. Islam szyicki kładzie szczególny nacisk na kult męczenników, ich grobów i relikwii. Najważniejszym świętem jest Aszura, która upamiętnia bitwę pod Karbalą, w trakcie której poniósł śmierć Imam Husajn ibn Ali oraz wielu członków najbliższej rodziny Mahometa. Współczesnymi męczennikami, którym irańscy szyici oddają cześć są polegli podczas dramatycznych wydarzeń XX wieku: rewolucji konstytucyjnej (1905-1911), islamskiej (1979) i wojny z Irakiem (1980-1988). Groby męczenników przed mauzoleum w Aran i Bidgol Mężczyźni niosący portrety męczenników podczas obchodów szyickiego święta w Kaszanie Abyaneh – czerwona wioska Spodziewałam się, że będzie komercyjnie, ale żeby aż tak. .. Jedna z najstarszych wsi w Iranie jest przepięknie położona i posiada bardzo interesującą zabytkową zabudowę w intensywnym, ceglastym kolorze. Niestety tłumy turystów kompletnie odbierają radość z jej oglądania. Nasza wizyta wypadła podczas kilkudniowego irańskiego święta i przez wąskie uliczki Abyaneh przelewały się setki zwiedzających. Mieszkańcy wioski , za wjazd do której pobiera się opłaty, utrzymują się głównie ze sprzedaży pamiątek, a kobiety noszą tradycyjne kwieciste czadory chyba tylko ku uciesze turystów. Wąska uliczka Abyaneh a na niej turystki poprzebierane w lokalne stroje Kaszan i okolice praktycznie: Baza turystyczna Kaszanu obfituje w obiekty ulokowane w zabytkowych budynkach. Ceny są bardzo przystępne. My spaliśmy Sana Historical Hostel zarezerwowanym za pośrednictwem portalu hostelsiniran. Dwójka z łazienką kosztowała 15 Euro. Pokoje są skromne, ale sam zabytkowy obiekt z efektownym ogrodem, dwoma poziomami dziedzińca i wieżami wentylacyjnymi (badgirami) jest bardzo malowniczy. Wokół pełno podobnych Kashanie jest mnóstwo zabytkowych rezydencji, żeby zwiedzić je wszystkie potrzeba 2-3 dni pobytu w mieście. Wstępy do nich w listopadzie 2019 r. wynosiły 300 000 – 500 000 riali. Była możliwość kupienia biletu łączonego na 3 obiekty (w tym łaźnie Amira Ahmeda) za 1 000 000 do łaźni sułtana Amira Ahmeda: 500 000 atrakcje wokół Kaszanu to perski ogród (Fin Garden) i pustynia Maranjab. My planowaliśmy Kalut, ale dla osób, które dysponują mniejszą ilością czasu to opcja warta z Kaszanu do Aran i Bidgol (w jedną stronę) 200 000 riali .Taksówka z Kaszanu do Jazdu, po drodze zwiedzanie Abyaneh, Nain i Meibod dodatkowo postój przy wieżach milczenia w Jazdzie: 35 euro. Ostrzeżenia dot. COVID-19 Bezpieczeństwo Ministerstwo Spraw Zagranicznych odradza wszelkie podróże do Iranu, w związku z rosnącym zagrożeniem epidemiologicznym wirusem SARS-CoV-2 oraz wynikającym z niego zawieszeniem większości połączeń lotniczych i zamknięciem granic lądowych. Iran jest państwem zagrożonym terroryzmem. Celem ataków mogą być przede wszystkim budynki rządowe, obiekty kultu religijnego oraz atrakcje turystyczne. Służby irańskie bardzo restrykcyjnie podchodzą do kwestii bezpieczeństwa. Przebywanie w niedozwolonych strefach, które mogą znajdować się na całym terytorium kraju oraz fotografowanie infrastruktury uznawanej za kluczową dla bezpieczeństwa państwa może skutkować zatrzymaniem, a w niektórych przypadkach nawet oskarżeniami o szpiegostwo. Iran leży w strefie aktywnej sejsmicznie. Informacje i porady jak zachować się w razie trzęsienia ziemi są dostępne na poniższej stronie. MSZ apeluje o zgłaszanie podróży w systemie Odyseusz‎. Wjazd i pobyt Obywatele RP muszą posiadać wizę, zarówno na pobyt, jak i tranzyt przez Iran. Można ją uzyskać w Ambasadzie Iranu w Warszawie. Procedura wydania wizy może trwać nawet do miesiąca. Wiza może być również otrzymana za pośrednictwem agencji turystycznych (w tym również internetowych, za dodatkową opłatą). Istnieje możliwość uzyskania wizy tranzytowej (pod warunkiem posiadania wiz krajów docelowych). Dziennikarze otrzymują specjalny rodzaj wizy. Prowadzenie jakiejkolwiek działalności dziennikarskiej, reporterskiej lub informacyjnej wymaga uzyskania akredytacji od stosownych organów państwowych. Złamanie powyższego prawa grozi aresztowaniem i postawieniem poważnych oskarżeń, ze szpiegostwem włącznie. Obywatele polscy udający się do Iranu na podstawie zwykłych paszportów w celach turystycznych mogą ubiegać się o wizy (maksymalny czas pobytu – 30 dni) na lotniskach międzynarodowych: Teheran - Imam Chomeini i inne w pozostałych miastach kraju. Dokumenty niezbędne do uzyskania wizy na lotnisku: paszport ważny co najmniej przez 6 miesięcy od daty przylotu do Iranu, powrotny bilet lotniczy, jedno zdjęcie paszportowe, ubezpieczenie medyczne. Brak jest jednak 100% gwarancji uzyskania wizy w tej procedurze oraz istnieje możliwość napotkania problemów na europejskich lotniskach (pasażerowie podróżujący do Iranu bez wizy mogą zostać niewpuszczeni na pokład samolotu). Nie ma możliwości uzyskania wizy na lądowych i morskich przejściach granicznych. W sprawie szczegółów uzyskania wizy prosimy o bezpośredni kontakt z Ambasadą Iranu w Warszawie. Istnieje możliwość przedłużenia ważności wizy na terenie Iranu. Zdrowie W sprawie szczegółowej i aktualnej informacji dotyczącej szczepień należy kontaktować się z wojewódzka stacją sanitarno-epidemiologiczną lub specjalistą ds. medycyny tropikalnej. Opieka medyczna jest ogólnie dostępna. Usługi świadczone są zarówno w państwowych jak i prywatnych placówkach zdrowotnych; cudzoziemiec w każdym przypadku musi za te usługi płacić. Pomoc medyczna w placówkach prywatnych w każdym zakresie jest na wysokim poziomie, porównywalnym z europejskim. Znajomość języka angielskiego wśród irańskich lekarzy jest dość powszechna. Większość lekarstw jest dostępna w aptekach, najczęściej są to lokalne odpowiedniki zagranicznych leków, dostępne są również specyfiki zagraniczne. We wschodnich prowincjach Iranu (granica z Afganistanem i Pakistanem) występuje zagrożenie zarażenia się cholerą. Zaleca zachowanie ostrożności - przestrzeganie zasad higieny, picie wody wyłącznie przegotowanej lub butelkowanej, powstrzymanie się od picia napojów z lodem, stosowanie środków dezynfekcyjnych oraz niezwłoczne zgłaszanie się do lekarza w razie wystąpienia objawów infekcji przewodu pokarmowego. W przypadku podróży poza obszary niezamieszkanie, szczególnie obszary górskie, należy rozważyć szczepienie przeciwko wściekliźnie (zagrożenie ze strony psów pasterskich). Podróżowanie po kraju Podróżowanie po Iranie nie stanowi większego problemu, bardzo dobrze rozwinięte są połączenia autobusowe i lotnicze, w mniejszym zakresie kolejowe. Bilety są sprzedawane w szeroko dostępnych biurach podróży. Cudzoziemcy mogą zatrzymywać się w hotelach, motelach i pensjonatach. Noclegi w domach prywatnych (np. w ramach tzw. couchsurfingu) są rozpowszechnione, jednak w świetle miejscowego prawa są nielegalne. W przypadku podróży samolotami należy mieć na uwadze stan techniczny irańskiej floty powietrznej. Autobusy międzymiastowe dzielą się na dwie kategorie: zwykłe i tzw. VIP (różnica w komforcie podróży i w cenie – stosunkowo niewielka). W przypadku chęci podróżowania autostopem należy wcześniej ustalić z kierowcą, czy autostop będzie bezpłatny. Irańskie taksówki dzielą się na dwie kategorie: jadące do miejsca wskazanego przez pasażera/ów (najbardziej opłacalne są taksówki zamawiane przez/w agencjach taksówkarskich) oraz jeżdżące po określonej trasie (z pkt. A do pkt. B i zatrzymujące się na całej trasie) po ustalonej z góry kwocie, zabierające pasażerów zgodnie z ilością miejsc w taksówce. Istnieje również możliwość podróżowania taksówkami zbiorowymi, minibusami między poszczególnymi miastami. Segregacja płciowa obowiązuje tylko w autobusach miejskich oraz w wybranych wagonach metra (np. w Teheranie pierwszy i ostatnio wagon przeznaczone są tylko dla kobiet, w pozostałych podróżują wspólnie kobiety i mężczyźni). Zalecamy ostrożność w podróżach morskich (Morze Kaspijskie, Zatoka Perska), w szczególności odradzamy podróże w obrębie wysp: Abu Musa, Mały Tumb, Duży Tumb (obowiązek uzyskania zgody ze strony władz irańskich). W okresie letnim, w szczególności w południowym Iranie, temperatura może wynieść 40 – 50 C. Poziom wilgotności może być szczególnie dokuczliwy nad Morzem Kaspijskim i Zatoką Perską. Siatka połączeń lotniczych między Teheranami a głównymi miastami jest bardzo dobrze rozwinięta. Przy podróżach samolotem należy wziąć pod uwagę kwestie bezpieczeństwa, związane ze stanem technicznym irańskich samolotów. Irańskie hotele i hostele na ogół proszą turystów o pozostawienie ich paszportów w recepcjach hotelowych na cały okres pobytu w danym hotelu/hostelu. Informacje dla kierowców Wymagane jest międzynarodowe prawo jazdy. Nie ma możliwości wjazdu na terytorium Iranu pojazdem zarejestrowanym za granicą bez wcześniejszego uzyskania pisemnej zgody władz irańskich bądź posiadania Carnet de Passage (szczegółowe informacje: Ambasada Iranu w Warszawie); brak dokumentów świadczących o uzyskaniu takiej zgody oznacza bezwzględne zatrzymanie pojazdu na granicy. Drogowe przejścia graniczne czynne są najczęściej przez kilka godzin dziennie; w czasie ważniejszych świąt mogą być zamknięte. Sieć drogowa jest dobrze rozwinięta, główne drogi są dobrej jakości i mają właściwie oznakowanie. Za przejazd niektórymi autostradami pobierane są niewysokie opłaty. Benzyna jest łatwo dostępna na stacjach paliwowych, mogą natomiast wystąpić trudności z zakupem oleju napędowego (jest on sprzedawany tylko na wybranych stacjach - przy trasach tranzytowych) - w Iranie silniki Diesla mogą posiadać tylko samochody ciężarowe. Ograniczenia ilościowe w zakupie paliwa obowiązują na niektórych obszarach przygranicznych, szczególnie we wschodnim Iranie. Podczas prowadzenia pojazdu w Iranie należy zachować szczególną ostrożność, gdyż wielu miejscowych kierowców nie przestrzega przepisów drogowych. W razie kolizji winę za jej spowodowanie najczęściej przypisuje się cudzoziemcowi. Iran mimo posiadania bardzo dobrej sieci dróg znajduje się na jednym z czołowych miejsc w świecie pod względem liczby śmiertelnych wypadków drogowych ze względu na zły stan techniczny używanych samochodów, brawurę oraz słabe wyszkolenie kierowców. Cło Wwóz i wywóz pieniędzy odbywa się na ogólnych zasadach (deklaracja celna). Wwóz/wywóz większych kwot (ponad 5000 USD) należy zadeklarować przedstawiając źródło ich pochodzenia. Obowiązuje zakaz wwozu i wywozu alkoholu (w tym piwa), narkotyków, pornografii lub materiałów, które mogą być uznane za pornografię (np. czasopisma), wieprzowiny, wszelkich towarów wyprodukowanych w Izraelu lub mających do tego kraju odniesienie. Kasety magnetofonowe, wideo, płyty DVD, VCD lub CD mogą być sprawdzane na granicy. Zakazany jest wywóz przedmiotów i sprzętów mogących uchodzić za antyki. Bagaż pasażerów przylatujących do Iranu może być dodatkowo sprawdzony przed opuszczeniem lotnisk. Na teren Iranu mogą być wwożone papierosy i perfumy. Przepisy prawne Przemyt lub posiadanie narkotyków zagrożone są bardzo surowymi konsekwencjami karnymi, łącznie z karą śmierci. Iran nie uznaje podwójnego obywatelstwa. Obywatele polscy posiadający również irańskie obywatelstwo są w świetle irańskiego prawa traktowani jako obywatele Iranu. Relacje homoseksualne są zakazane przez irańskie prawo. Irańskie prawodawstwo za stosunek homoseksualny przewiduje kary chłosty, więzienia, a nawet karę śmierci. Z uwagi na uwarunkowania kulturowe wszystkie pary (nie tylko homoseksualne) powinny powstrzymać się przed okazywaniem swoich uczuć w miejscach publicznych. Obyczaje Oficjalną religią jest islam szyicki. Prawo irańskie opiera się na prawie koranicznym (szariacie) i w niektórych aspektach może odbiegać od międzynarodowych standardów. W okresie ramadanu w miejscach publicznych nie można spożywać posiłków, pić napojów ani palić papierosów. W oficjalnych kontaktach kobiety nie podają ręki mężczyznom, mężczyźni nie podają ręki kobietom. Ubiór: - kobiety – obowiązek noszenia chusty we wszystkich miejscach publicznych (chustę należy mieć przygotowaną do założenia już po wylądowaniu na terenie Iranu); zakaz noszenia krótkich rękawów powyżej łokcia, dekoltów, garsonek oraz krótkich spódnic i sukienek – dozwolona jest długa spódnica do ziemi, luźna tunika lub spodnie (albo legginsy) wraz z luźnym płaszczem (np. letni płaszcz) – tunika lub płaszcz powinny sięgać do połowy uda. Noszenie odkrytych butów (sandały, japonki itp.) jest właściwie zabronione, jednakże cudzoziemki traktowane są bardziej tolerancyjnie. W przypadku odwiedzin meczetów i innych miejsc kultu kobiety mogą zostać poproszone o założenie czadoru (istnieje możliwość jego wypożyczenia przed wejściem do meczetu). Należy również mieć na względzie różnice w podejściu do stroju cudzoziemek przez Irańczyków – różnice między konserwatywną prowincją a bardziej liberalnym Teheranem (szczególną jego częścią północną). - mężczyźni – zakaz noszenia krótkich spodni oraz podkoszulków (zakaz nie dotyczy plaż). Przydatne informacje Fotografowanie: dla własnego bezpieczeństwa lepiej pytać o zgodę osób fotografowanych. Obowiązuje zakaz fotografowania obiektów rządowych, wojskowych, posterunków policji, lotnisk, portów, ambasad, w tym również żołnierzy, policjantów i innych osób umundurowanych oraz ich pojazdów (szczególnie należy unikać fotografowania żołnierzy, policjantów i in. osób umundurowanych). W Iranie nie są akceptowane karty kredytowe i płatnicze inne niż wydane przez banki irańskie, nie ma natomiast problemu z wymianą euro lub dolarów amerykańskich (w kantorach, banki na ogół nie zajmują się wymianą walut). Należy unikać płacenia w dolarach czy w euro w hotelach, restauracjach czy sklepach (możliwość zawyżania cen). Ceny towarów i usług potocznie bywają podawane w tumanach (1 000 tumanów = 10 000 riali lub wg innego przelicznika: 1 tuman = 10 000 riali). W wypadku niejasności należy dopytać, o którą jednostkę chodzi. Wzory irańskich banknotów dostępne są na stronach Banku Centralnego Iranu: i Występują problemy z roamingiem polskich sieci komórkowych (problemy z wysyłaniem i odbieraniem smsów, połączeń przychodzących i wychodzących). Istnieje możliwość zakupienia kart SIM irańskich sieci komórkowych (w tym również dostępem do Internetu 3G). Karty podlegają rejestracji . Internet jest cenzurowany, niedostępne są również niektóre polskie portale pocztowe. Na stronie internetowej: istnieje możliwość sprawdzenia, czy dana strona może być w Iranie blokowana. Hotele na ogół proszą o pozostawienie paszportów w recepcji.

ceny w iranie 2019